Siri Strazimiri (Selanik, 7 gusht 1914 - Tiranë, 21 tetor 1984) ka qenë ushtarak shqiptar, një nga themeluesit e Forcave Kundërajorore Shqiptare dhe më pas një nga kuadrot e ushtrisë shqiptare të pasluftës në disa funksione të rëndësishme administrative.

Siri Strazimiri ne Torino

JetaRedakto

U lind më 7 gusht 1914 në Selanik, ku familja e tij nga Dibra e Madhe qe vendosur në sajë të zhvillimeve të Luftës së Parë Ballkanike. Qe i biri i veprimtarit të çështjes kombëtare Ismail Strazimiri. Familja brenda vitit u vendos në Tiranë. I ati shërbeu në administratën e kohës në Dibër. Vetë Sirriu ndoqi shkollën fillore "Naim Frashëri" në Tiranë dhe vazhdoi studimet në liceun e Korçës. Më pas, në vitet 1930-1936 studioi në Kolegjin Ushtarak në Romë dhe vazhdoi studimet e larta në Akademinë Ushtarake të Torinos .

Në vitet 1939-1943 kur u kthye pas studimeve ushtarake ishte efektiv i batalionit "Tomorri". Megjithëse, kreu studimet e larta ushtarake në Itali ai nuk pranoi te bëhej anëtar i Partisë Fashiste. Si shumë ushtarakë të tjerë shqiptarë, ai nuk iu bind urdhërit të komandës fashiste për pjesmarrje në luftën italo-greke. Për këtë u izolua e internua në Shijak për disa muaj.

Gjatë Luftës II BotëroreRedakto

Lidhjet me Frontit nisën nga viti 1942. Në korrik 1943 u bashkua me radhët partizane në çetën e Peshkopisë, ndërkohë ai u dënua nga italianët me vdekje në mungesë për braktisje të ushtrisë. Me krijimin e Brigades se XVIII sulmuese në gusht 1943 ai u emërua shef operativ i saj dhe disa muaj më vonë pjesëtar i Shtabit të Brigadës XV Sulmuese. Në gusht 1944 ai u zgjodh si Komandant i Qarkut të Dibrës në zonën e lirë nga forcat partizane.

 
Siriu me bashkë-luftëtarët e Brigadës XVIII

Karriera Administrative pas LuftësRedakto

Pas çlirimit të vendit në janar 1945 u emërua komandant i grupit të artilerisë në Tiranë. Prej marsit 1945 deri dhjetor 1947 kreu detyrën e komandantit të Qendrës së Instruksionit të Artilerisë Kundërajrore, ajo dhe qendër e grumbullimit të armëve kundërajrore në Karpen të Kavajës. Me ato armë në 14 nëntor 1947 u krijua regjimenti i parë kundërajror "Ali Demi" në Tiranë. Siri Strazimiri është i pari komandant i Artilerisë Kundërajrore në Shqipëri, pas çlirimit të vendit. Në dhjetor 1947, në kohën e errët të Koçi Xoxes, u çmobilizua nga ushtria pa motivacion, për tu rikthyer sërish në ushtri në shtator 1948 si shef i ciklit të Artilerisë në Shkollën e Oficerëve.

Në gusht 1949 drejtoi veprimet e artilerisë kundërajrore që u dërgua në zonën e kufirit shqiptaro-grek të atij viti, në përforcim të divizionit të 6-te Korçës, ku tregoi aftësi e profesionalizëm të lartë. Ne vitet 1950-1953 iu besua detyra e komandantit të regjimentit të parë kundërajror.

 
Kolonel Siri Strazimiri

Në vitin 1956 u përjashtua nga Partia për motive të lidhura me prejardhjen familjare dhe të kaluarën ushtarake. Gjithesesi, Siriu edhe pas vitit 1956 vazhdoi të shërbente në ushtri si drejtor i ndërtimeve ushtarake, komandant i reparteve të punës (xhenjos), drejtor i fermave të Ushtrisë deri në 1966, vit kur doli në pension nën presionin e vazhdueshëm të rregjimit. Karriera e komplikuar e Siri Strazimirit është një shembull i qartë i dritë-hijeve të sistemi të ri komunist me të mirat dhe të këqijat që ai u solli shqiptarëve.

Siri Strazimiri diti të ruajë ekuilibrin e vështirë mes detyrave të tij publike dhe mendimit të lirë. Ashtu si gjithë familjarët e tij ai u përkushtua rindërtimit të Shqipërisë duke u kthyer vënë shpesh nën shënjestrën e diktaturës proletare. Ata që e kanë njohur, e kujtojnë Siri Strazimirin si modelin e njeriut të devotshëm ndaj detyrës, drejtues sa i aftë dhe i ditur, po aq modest e me vlera të larta të integritetit moral.

Kolonel Siri Strazimiri u nda nga jeta në 21 tetor 1984.

ReferimeRedakto