Hape menynë kryesore
Emri i Omerit me kaligrafi islame

Omer ibën Hatabi gjithashtu shqiptohet Ymer (Arabisht: عمر بن الخطاب) ishte një nga halifët më të fuqishëm në historinë islame.[1] Ai ishte një nga shokët e profetit Muhammed. Ai u bë halife i dytë më 23 gusht 634. Ai ishte i njohur për sinqeritetit e tij, i cili e meritoi epitetin el-Faruk (ai i cili e dallon të vërtetën me pavërtetën). Nën kalifatin e Omerit, kalifati i tij u zgjerua në një shkallë të paparë, duke sunduar Perandorinë Sasanian dhe më shumë se dy të tretat e Perandorisë Bizantine.[2] Sulmet e tij kundër Perandorisë Sasaniane rezultuan në pushtimin e Persisë në më pak se dy vjet (642-644).[3] Omeri u vra nga një persianë Piruz Nahavandi (Arabisht: Ebu-Lulule).

Sipas disa haditheve, ai njihet si sahabiu i dytë më i madh pas Ebu Bekërit.[4][5] Sipas sektit Shia, ai konsiderohet si uzurpator i drejtës së imam Aliut në lidhje me kalifatin.

Jeta e hershmeRedakto

Ai u lind në Mekë në klanin Banu 'Adiy. Babai i tij ishte Hatab ibn Nufej dhe nëna e tij ishte Hantama bint Hisham, prej fisit Banu Mahzum. Babai i tij ishte i njohur për intelingjencën e tij mesin e fisit.[6] Omeri tha për babain e tij: "Babai im, Hatabi ishte njeri i pamëshirshëm. Ai më thonte që të punoja punë të vështirë, nëse nuk punoja, ai më rrihte dhe më thonte të punoja deri sa u lodhsha."[7]

Kur ishte i ri, ai mësonte si të shkruaj dhe të lexoj. Edhe pse nuk ishte poetë, ai e donte poezinë dhe literaturën.[8] Sipas Kurejshëve, kur Omeri ishte në moshën e adoleshencës, ai mësonte artet marciale, si të kalërojë dhe mundjen. Ai ishte i gjatë dhe i fuqishëm.[8][9]

Ai u bë tregtar dhe ka bërë shumë udhëtime në Romë dhe Persi, ku thuhet se ka takuar dijetarë të ndryshëm dhe ka analizuar shoqërinë romake dhe persiane.

Gjatë kohës së MuhammeditRedakto

Para konvertimitRedakto

Kur Muhammedi filloi të predikojë mesazhin e tij për islamin, si të gjithë të tjerë, edhe Omeri e kundërshtonte Muhammedin dhe gjithashtu ka dashur edhe ta vrasë Muhammedin. Ai ka mbrojtur religjionin tradicional poleteiste të Arabisë. Për shkak perzekutimit të tij, Muhammedi i urdhëroi disa që të migrojnë në Abisini.

Konvertimi në IslamRedakto

Një vit pas migrimit në Abisini, Omeri pranoi islamin. Historia u rrëfye nga Ibn Is'hakuSirah e tij. Omeri ishte në rrugë për ta vrarë Muhammedin. Gjatë rrugës, Omeri takoi shokun e tij më të mirë Nua'im bin Abdullah i cili e kishte pranuar islamin pa dijeninë e Omerit. Kur Omeri i tregoi atij se ishte në rrugë për ta vrarë Muhammedin. Nua'im i tha atij: Pasha Zotin, ti e ke mashtruar veten, O Omeri! A mendon se Banu Abd Manaf do të lëjnë që të ikësh i gjallë pasi e vranë Muhammedin? Pse nuk kthehesh në shtëpi tënde dhe t'a lësh këtë punë?"[10]

Nuaimal Hakim i tregoi atij se motra e tij dhe burri i saj e kanë pranuar Islamin. Kur arriti në shtëpi, Omeri e gjeti motrën e tij dhe kunatin e tij Said bin Zejd duke lexuar ajetin e sures Ta Ha.[11] Ai filloi të grindet me kunatin e tij. Kur motra erdhi për ta shpëtuar burrin e saj, edhe ajo filloi të grindet me Omerin. Ata vazhdimisht thanë: "Ti mund të na vrasësh, por na nuk do të heqim dorë nga Islami". Kur Omeri e ndëgjoi, ai e goditi me shuplakë motrën e tij aq shumë saqë ajo u rrëzua dhe doli gjakë nga goja e saj. Pasi e pa se çfarë i bëri motrës, ai u qetësua dhe i kërkoi motrës që t'i thotë se çfarë recitoi. Ajo i'u përgjigj: "Ti je i papastër dhe njerëzit të papastër nuk bën ta prekin Librin." Ai insistoi, por motra e tij nuk e la derisa t'a pastron trupin e tij. Ai bëri siq i tha motra e tij dhe filloi të lexojë ajetin: Me të vërtetë, Unë jam Allahu; s'ka zot tjetër përveç Meje; andaj, vetëm Mua më adhuroni dhe kryej namazin, për të më kujtuar Mua! (Ta-Ha 20:14) Kur Omeri e ndëgjoi, ai filloi të qajë. Kur Omeri doli jashtë, dikush i tha atij: "O Ymer! Përgëzime. Dje Muhammedi i'u lut Allahut, "O Allah! Forcoje Omerin ose Ebu Xhehlin me Islam. Duket se lutja e tij i'u përgjigj ty."[12]

Pastaj Omeri shkoi tek Muhammedi me shpatën e tij dhe e pranoi Islamin përballë tij. Kur Omeri e pranoi Islamin, ai ishte 39 vjeç.[13]

Pas konvertimit, Omeri informoi prijësin e Kurejshëve Amr ibn Hishamin. Thuhet se njëherë Omeri fali namazin haptaz përball Qabesë, Amr ibn Hisham dhe Ebu Sufjan ibn Harb, thuhet se e shikuan me zemërim.[14] Kjo i ndihmoi muslimanët që ta praktikonin Islamin haptazi. Omeri sfidonte çdokënd i cili guxonte t'i ndalonte muslimanët që ta falin namazin, edhe pse askush nuk guxonte të ndërhynte kur Omeri ishte duke u falur.

Konvertimi i Omerit rriti fuqinë tek muslimanët dhe besimin islam në Mekë. Pas kësaj ngjareje, muslimanët falin namazin në Xhaminë e Shenjtë për herë të parë. Abdullah ibn Mesudi thonte:

Konvertimi i Omerit ishte fitorja ynë, migrimi i tij në Medine ishte suksesi ynë. Ne nuk mundeshim ta faleshim namazin në Xhaminë e Shenjtë derisa Omeri e pranoi Islamin. Kur ai e pranoi Islamin, Kurejshët na e lejuan faljen e namazit në xhami.[15]

Vdekja e MuhammeditRedakto

Kur Muhammedi vdiq më 8 qershor 632, fillimisht Omeri nuk e pranonte se ai ka vdekur.[16] Thuhet se Omeri e rrihte çdokënd i cili thonte se Muhammedi ka vdekur. Omeri thonte: Muhammedi nuk ka vdekur, ai ka shkuar te zoti i tij sikur Musa që shkoi, kur u largua nga njerëzit për katërdhjetë netë e pastaj u kthye. Pasha Allahun, i dërguari i Allahut do të kthehet ashtu sikur Musa që u kthye tek njerëzit e tij dhe ai do t'iu presë duart dhe këmbët atyreve të cilët thanë se ai ka vdekur.[17]

Ebu Bekëri u ngritë dhe i'u tha publikisht:

Kush e ka adhuruar Muhammedin, le ta dijë se (Muhammedi) ka vdekur, dhe kush e ka adhuruar Allahun, le ta dijë se Allahu është gjallë dhe nuk vdes kurrë.[18]

Pastaj Ebu Bekëri e recitoi ajetin:

Muhammedi është vetëm Profet. Por edhe para tij ka pasur pejgamberë. E, nëse vdes ose vritet, a mos do të ktheheni ju prapa?[18]

Pasi e ndëgjoi, Omeri u rrëzua në gjunjë dhe e pranoi vdekjen e tij. Sipas muslimanëve sunni, mohimi i Omerit për vdekjen e tij ishte për shkak dashurisë së thellë që kishte."[16]

ReferencatRedakto

  1. ^ Ahmed, Nazeer, Islam in Global History: From the Death of Prophet Muhammad to the First World War, American Institute of Islamic History and Cul, 2001, p. 34. ISBN 0-7388-5963-X.
  2. ^ Hourani, p. 23.
  3. ^ "The Caliphate". www.jewishvirtuallibrary.org. Mungon ose është bosh parametri |language= (Ndihmë!)
  4. ^ "Hadith - Book of Companions of the Prophet - Sahih al-Bukhari - Sunnah.com - Sayings and Teachings of Prophet Muhammad (صلى الله عليه و سلم)". sunnah.com. Mungon ose është bosh parametri |language= (Ndihmë!)
  5. ^ "Hadith - Book of Companions of the Prophet - Sahih al-Bukhari - Sunnah.com - Sayings and Teachings of Prophet Muhammad (صلى الله عليه و سلم)". sunnah.com. Mungon ose është bosh parametri |language= (Ndihmë!)
  6. ^ Qazi, Moin. Umar Al Farooq: Man and Caliph. Notion Press.  9789352061716. Mungon ose është bosh parametri |language= (Ndihmë!)
  7. ^ Muhammad Husayn Haykal (1944). Al Farooq, Umar. Chapter 1, p. 45.
  8. ^ a b Haykal, 1944. Chapter 1.
  9. ^ Muhammad ibn Xherir Taberi, Historia e Profetëve dhe Mbretërve
  10. ^ "Umar's Conversion to Islam". Al-Islam.org. Marrë më 2016-08-04. Mungon ose është bosh parametri |language= (Ndihmë!)
  11. ^ as-Suyuti, The History of Khalifahs Who Took The Right Way (London, 1995), pp. 107–108.
  12. ^ Al Mubarakpury, Safi ur Rahman (2002). Ar-Raheeq Al-Makhtum (The Sealed Nectar). Darussalam. ff. 130–131.  9960-899-55-1. Mungon ose është bosh parametri |language= (Ndihmë!)
  13. ^ Tartib wa Tahthib Kitab al-Bidayah wan-Nihayah by ibn Kathir, published by Dar al-Wathan publications, Riyadh Kingdom of Saudi Arabia, 1422 Anno hegiræ (2002), compiled by Muhammad ibn Shamil as-Sulami, p. 170, ISBN 978-9960-28-117-9
  14. ^ Armstrong, p. 35.
  15. ^ Serat-i-Hazrat Umar-i-Farooq, Mohammad Allias Aadil, p. 30
  16. ^ a b as-Suyuti, The History of Khalifahs Who Took The Right Way (London, 1995), pp. 54–61.
  17. ^ "The Biography of Abu Bakr As-Siddeeq". archive.org. Mungon ose është bosh parametri |language= (Ndihmë!)
  18. ^ a b http://sunnah.com/bukhari/62/19