Carl Gustaf Ekman (6 tetor 1872 - 15 qershor 1945) ishte një politikan suedez i cili shërbeu si kryeministër nga viti 1926 deri më 1928 dhe përsëri nga viti 1930 deri më 1932. Ai ishte anëtar i parlamentit nga viti 1911 deri më 1932 (duke shërbyer në të dy dhomat e ulëta dhe të sipërme), kryetar i Partisë Popullore të Lirë midis viteve 1924 dhe 1932.

Carl Gustaf Ekman
Carl Gustaf Ekman.jpg
Kryeministri i Suedisë
Në zyrë
7 qershor 1930 – 6 gusht 1932
Monark Gustaf V
Pasardhësi Arvid Lindman
Pasuar nga Felix Hamrin
Në zyrë
7 qershor 1926 – 2 tetor 1928
Monark Gustaf V
Pasardhësi Rickard Sandler
Pasuar nga Arvid Lindman
Ministër i Mbrojtjes
Në zyrë
7 qershor 1930 – 19 qershor 1931
Kryeministër Vetë ai
Pasardhësi Harald Malmberg
Pasuar nga Anton Rundqvist
Ministër i Financave
Në zyrë
7 qershor 1926 – 30 shtator 1926
Kryeministër Himself
Pasardhësi Ernst Wigforss
Pasuar nga Ernst Lyberg
Detaje personale
Lindi 6 tetor 1872
Munktorp, Qarku Västmanland, Suedi
Vdiq 15 qershor 1945 (72 vjet)
Stockholm, Qarku Stokholm, Suedi
Partia politike Shoqata Kombëtare me mendje të lirë
Bashkëshort/e Laura Ekman (mbiermi i vajzërisë Widlund)

BiografiaRedakto

Carl Gustaf Ekman lindi në Munktorp (tani Komuna Köping) në Qarkun Västmanland, tek prindërit Carl Ekman dhe Josefina Säfström. Ai filloi të punojë në moshën dymbëdhjetë vjeç në fermë, lexoi gjithçka që mund të merrte në dorë dhe iu besuan detyrat brenda lëvizjes së butësisë, ku ai u bë një funksionar. Ai u gradua drejtor i fondit të paaftësisë së kufizuar dhe varrimit të Miqve të Lëvizjes Temperance në qytetin industrial të Eskilstuna. Në vitin 1908 ai u emërua kryeredaktor i gazetës liberale Eskiltuna-Kuriren. Përpjekja e tij për t'u zgjedhur në Riksdag dështoi për shkak të dominimit të Social Demokratëve në Eskiltuna, por në vitin 1911 Partia Liberale i dha atij një vend në dhomën e sipërme për qarkun e Gävleborg. Ai shpejt u vendos si përkrahësi kryesor i vendit për ndalimin total të alkoolit. Në vitin 1913 ai u transferua në Stokholm dhe fitoi shpejt një vend që përfaqësonte qytetin në Riksdag.

Ekman u bë politikani më me ndikim dhe më i diskutueshëm i viteve 1920. Midis Social Demokratëve ai u konsiderua si një "tradhtar i klasës", pasi kishte ardhur nga një prejardhje e klasës punëtore, por ishte bërë anëtar i një partie jo-socialiste. Ai ishte në fakt pas rënies së disa qeverive Social Demokrate: Hjalmar Branting më 1923, Rickard Sandler më 1926, por edhe ajo e Arvid Lindman më 1930. Në vitin 1924 Ekman u bë kryetar i Partisë Popullore me mendje të lirë të sapoformuar (Frisinnade folkpartiet), pasi ata Liberalë që ishin kundër ndalimit ishin larguar për të formuar Partinë Liberale të Suedisë.

Si kryetar partie ai punoi për të forcuar ndikimin e partisë duke bashkëpunuar si me të djathtën ashtu edhe me të majtën. Strategjia e tij për pushtet ishte e bazuar në kontrollimin e qendrës politike në mënyrë që të 'kontrollonte lojën', kjo duke u paralajmëruar se askush bllok nuk kishte një shumicë të qartë në Riksdag.

Pas rënies së Sandler nga pushteti në vitin 1926, Ekman u bë kryeministër për herë të parë. Ai ishte në gjendje të luante në të djathtë kundër të majtës duke iu drejtuar të dyve dhe duke bërë kështu ai u bë më i suksesshëm se sa pritej. Ai zgjidhi një debat të vjetër mbi taksat vendore me një ligj mbi taksimin proporcional, i cili është ende në fuqi deri më sot. Ai gjithashtu përfundoi një reformë gjithëpërfshirëse të sistemit shkollor. Në zgjedhjet e vitit 1928 fitoi Lidhja e Përgjithshme Zgjedhore konservatore, dhe ai u detyrua të jepte fuqinë tek Arvid Lindman.

Ekman u kthye si kryeministër në vitin 1930, kur ai dhe Per Albin Hansson mundën propozimin e qeverisë për të rritur tarifat në grurë. Periudha e tij e dytë si kryeministër ishte e vështirë; depresioni ndërkombëtar që kishte filluar pas përplasjes në Wall Street të vitit 1929 arriti në Suedi, duke prekur si industrinë ashtu edhe bujqësinë. Qëndrimi tradicional i kursimit të Ekmanit e bëri të vështirë për të që të pranonte programe stimuluese ekonomike që do të përfshinin shpenzime të mëdha publike.

Përveç kësaj, një debat filloi pas Përplasjes së Kreuger rreth kontributeve politike nga Ivar Kreuger të cilat Ekman kishte pranuar personalisht në emër të partisë së tij. Në fillim Ekman mohoi të kishte marrë para të tilla, por në fund debati publik e detyroi atë të hiqte dorë nga detyra një muaj para zgjedhjeve të vitit 1932, e cila rezultoi në një humbje të madhe për Partinë Popullore të Lirë. Ekman kurrë nuk u kthye në politikë. Më pak se dy vjet pas dorëheqjes së tij, partia e tij ishte zhdukur gjithashtu; ajo u bashkua me Partinë Liberale për të formuar Partinë Liberale të Popullit (Folkpartiet liberalerna). As armiqtë e tij nuk menduan se ai në të vërtetë kishte marrë para për vete; sidoqoftë deklaratat e tij konfliktuale mbi këtë çështje u mundësuan të tjerëve të hidhnin dyshime ndaj tij, në mënyrë që një kundërshtar i frikshëm politik të hiqej.

Trashëgimia e Ekman është ngjyrosur në një masë të madhe nga manovrimi i tij politik, si dhe nga skandali që çoi në dorëheqjen e tij; kjo nuk i jep drejtësi politikave të tij të orientuara drejt rezultatit gjatë një periudhe ankthi kur nuk mund të formohej asnjë shumicë e qëndrueshme politike. Ai vdiq në Stokholm më 15 qershor 1945.

Ai ishte i martuar me Laura Ekman (mbiemri i vajzërisë Widlund), me të cilën kishte katër fëmijë.

  Kryeministrat suedezë  
Louis De Geer | Arvid Posse | Carl Johan Thyselius | Robert Themptander | Gillis Bildt | Gustaf Åkerhielm | Erik Gustaf Boström | Fredrik von Otter | Johan Ramstedt | Christian Lundeberg | Karl Staaff | Arvid Lindman | Hjalmar Hammarskjöld | Carl Swartz | Nils Edén | Hjalmar Branting | Louis De Geer | Oscar von Sydow | Ernst Trygger | Rickard Sandler | Carl Gustaf Ekman | Felix Hamrin | Per Albin Hansson | Axel Pehrsson-Bramstorp | Östen Undén | Tage Erlander | Olof Palme | Thorbjörn Fälldin | Ola Ullsten | Ingvar Carlsson | Carl Bildt | Göran Persson | Fredrik Reinfeldt | Stefan Löfven